Vanaf het moment dat je de liefde voor de bal hebt ontdekt droom je waarschijnlijk van goals als die van Gareth Bale in de Champions League finale. Je droomde van mooie acties en schitterende goals op belangrijke momenten. Het liefst stonden we allemaal in de spits om wekelijks de winnende te kunnen maken toch? Thuis al vast bedenken wat voor dansje je na je goal gaat maken of welke boodschap je op je shirt onder je tenue gaat zetten. Waar is het dan mis gegaan dat ‘we’ opeens dingen zijn gaan roepen als ‘het resultaat is heilig’? Het resultaat is helemaal niet heilig! Je bent toch niet op voetbal gegaan om 90 minuten achter de bal aan te lopen? Je bent toch geen middenvelder geworden om de hele wedstrijd ballen over je heen te zien vliegen omdat het resultaat zo belangrijk is? Als kind droomde jij er toch niet van om voortdurend ballen de tribune in te jagen, om mensen ongelukkig te schoppen. Waarom zijn mensen dat dan gaan doen? Als je naar een voetbalwedstrijd gaat wil je toch vermaakt worden? Ik kan niet begrijpen dat je een kaartje koopt om naar het beton voetbal van Mourinho te gaan kijken. Ik kan niet begrijpen dat de grootste clubs ter wereld hem aanstellen puur omdat hij succesvol is met resultaatvoetbal, een tegenstander ontregelen. Pepe op het middenveld posteren, alle ballen op Fellaini, en dat bij Real Madrid en Manchester United. Natuurlijk is het doel om uiteindelijk prijzen te pakken, maar niet nadat je de televisie kijker en de toeschouwers eerst 37x in slaap hebt gesukkeld. De manier waarop je wedstrijden wint en successen boekt is voor mij minimaal net zo belangrijk dan de prijs op zich. Noem me een romanticus, noem me onrealistisch, maar een ‘echte winnaar’ ben ik wat dat betreft zeker niet. Natuurlijk is het wel eens lekker om een overwinning voor de poorten van de hel weg te slepen met een Wamberto-achtige buitenspelgoal diep in blessuretijd nadat alle 10 de veldspelers een dikke onvoldoende speelden en paal, lat en de keeper met veel kunst en vliegwerk tegendoelpunten voorkomen. Maar 90 minuten de ballen naar voren peren op hoop van zegen dat hij eens goed valt, dat moet je niet willen toch? Ik persoonlijk word liever 7e met voetbal waar ik van hou, dan dat ik 2e word met god zegene de greep voetbal.

In onze competitie zijn VKW en Beilen op plek 1 en 2 geëindigd, VKW als de terechte kampioen (proficiat) omdat ze simpelweg de meeste punten hebben vergaard, het meest stabiel waren en vooral uiterst effectief zijn geweest en Beilen is wat dat betreft wel met de ploeg uit Westerbork te vergelijken. Een vergelijkbare speelstijl, een reeks met meer dan 10 overwinningen op rij, veel punten en een doelpuntenmachine voorin. Toch moet ik er niet aan denken om zo te spelen als bijvoorbeeld Beilen. Het is waarschijnlijk een speelstijl die heel goed bij de selectie past gezien het hoge punten aantal en de vele wedstrijden die zij gewonnen hebben, maar leuk zou ik het niet kunnen vinden om op die manier te spelen. Beilen uit was ook een vreselijke wedstrijd om te spelen. Een erbarmelijke grasmat en 90 minuten schandalig slecht voetbal van beide partijen. Het was zo’n wedstrijd waarin het eindsignaal van de scheidsrechter niet vroeg genoeg kon klinken. Dit is geen kritiek, maar dit is niet het voetbal waar ik van hou en ik snap deze keuzes ook niet altijd. Nou heeft Beilen waarschijnlijk een heel jaar op deze manier gespeeld en uiteindelijk zijn ze 2e geworden en hebben zij net als wij ook géén kampioenschap behaald. Nacompetitie hebben ze wel behaald en dat wordt door veel mensen ook gezien als een prijs. Zij zijn hoger geëindigd dan wij, maar ik had niet willen ruilen. Mijn definitie van goed voetbal is een andere. Wij zijn dit seizoen als 5e geëindigd en op ons valt ook genoeg aan te merken zo hebben wij inmiddels een verzoek bij de KNVB ingediend om de doelen en het strafschopgebied van de tegenstander te mogen verwijderen omdat we over het algemeen tot aan de 16 van de tegenstander ‘goed’ spelen, want wat is goed? Is dat veel de bal hebben? Is dat veel de bal hebben op de helft van de tegenstander? Is dat meer kansen creëren? Is dat niks weg geven en en zelf effectief zijn? Wat is goed voetbal? Als je 5e wordt sta je waarschijnlijk met lege handen hoor ik jullie denken, maar nee. Dat is niet waar, wij zijn kampioen positiespel geworden. Als voetbal een jury sport zou zijn geweest zouden wij een flinke gooi doen naar de titel. Waarom bestaat er nog geen competitie waarbij een jury punten geeft, zoals onze Epke punten krijgt voor een schroef en een perfecte afsprong, zo zou Lasse Schone 10 punten moeten krijgen voor de fantastische volley tegen Utrecht uit. Maar dat is het, niet iedereen heeft zijn eigen kijk op voetbal. Om Johan Cruijff te citeren ‘resultaat zonder kwaliteit is saai en kwaliteit zonder resultaat is zinloos en zo is het natuurlijk. Natuurlijk moet je spelen om te winnen, maar niet ten koste van vermaak vind ik. Misschien houden de spelers en supporters van Beilen wel van die stijl van voetballen, misschien is voor hen winnen wel hetgeen waar zij plezier uithalen, dat kan. Wij hebben dit seizoen bij Valthermond en Stadskanaal-uit de tegenstander bijvoorbeeld 90 minuten van het kastje naar de muur getikt, maar beide wedstrijden met 1-0 verloren. Balen, maar was dat dan slecht? Nee, niet per definitie. Ik heb genoten van die potjes, ondanks het resultaat. Maar zo zijn er ook genoeg potjes geweest die we wonnen, maar waar ik geen bevredigend gevoel aan overgehouden heb. Als winnen het enige is wat er toe doet, had je net zo goed een andere sport kunnen gaan doen.

Nederland wordt nog vaak geroemd om het totaal voetbal dat zij in 1974 speelden en het Ajax van Louis van Gaal kreeg een staande ovatie in Bernabeu voor de manier waarop ze de koninklijke in eigen huis ondersteboven speelden. Als we ons doelpunten uit het verleden herinneren zijn het of hele mooie goals en/of hele belangrijke. Momenten die tot de verbeelding spreken. Of het nou de goals van Zidane en Crespo in de CL finale waren of de goals van Dennis Bergkamp tegen Argentinie, Leicester, Newcastle, Vitesse (tegen wie scoorde Bergkamp eigenlijk niet mooi?)  Het zijn vooral momenten die we ons herinneren omdat ze zo mooi waren. Hoe anders was het in 2010, toen Jose van Marwijk aan het roer stond en de WK finale werd gehaald op een manier waarop de tranen je in de ogen springen. Een manier die heel ver af staat van de wijze waarom Nederland groot is geworden. Guardiola zei hier recent over dat hij verdrietig wordt van de manier waarop Oranje nu speelt. Nederland is gaan veranderen om te gaan winnen, maar dat is niet gelukt. Nederland moet terug naar wat het deed. De 3 belangrijkste momenten in de WK 2010 finale waren de teen van Casillas, de goal van Iniesta en de karatetrap van Nigel de Jong. Nee, met dat Nederlands elftal had ik persoonlijk niks. Doe mij maar het Oranje van de groepsfase van het EK 2008 dat Frankrijk en Italië van het veld blies, dat was pas genieten. In sporten als zwemmen of atletiek gaat het er om wie als eerste aantikt, het hoogst of verst springt of wie als eerste finisht. Daarin is de manier waarop minder van belang, maar voetbal is een amusementssport en mensen moeten dus geamuseerd worden en dat doe je niet door ballen de tribune in te jagen of ellebogen uit te delen. Ik hou van Roger Federer om zijn manier van spelen, zijn fabelachtige techniek, zijn oplossingen, z’n genialiteit, wat Nadal laat zien is ook enorm knap, maar wat Federer laat zien is zoveel mooier. Ik hou van Ajax om de filosofie die ze hebben, dat zij spelen met centrale verdedigers als Frenkie de Jong, Jan Vertonghen of Niklas Moisander, dat zij alleen maar ‘voetballers’ op het middenveld hebben, dat van buitenspelers verwacht wordt dat zij hun tegenstanders dol draaien en dat er een nummer 9 moet staan die alles moet kunnen. Gelukkig heeft Ajax die in de persoon van Kasper Dolberg en gelukkig heeft Ajax spelers als Neres, Ziyech en Frenkie de Jong, spelers die aanvallend het verschil maken. Je zult maar iedere 2 weken naar het Philips stadion afreizen als seizoenkaart houder om PSV te ‘moeten’ kijken waarbij de ene overwinning nog moeizamer tot stand komt en lelijker is dan de andere. Daar word je niet blij van toch? Het is toch prachtig dat Ajacieden na 4 titels op rij nog klagen omdat ze niet vermaakt zijn? Waar zie je dat nog meer? Ja, ik weet dat PSV in de afgelopen jaren vaker kampioen is geworden dan Ajax, maar ik weet ook dat ik het vaak niet om aan te gluren vind. Ik zeg ook niet dat Ajax de laatste jaren nou zoveel vermaak biedt, maar de intentie is er wel, er klinkt gefluit als er met 0-0 de rust in gegaan wordt, een vroege 1-0 en de wedstrijd over de streep trekken wordt in Amsterdam niet geaccepteerd. In Eindhoven wel. Keuzes voor trainers als Ten Hag of een middenveld met Bazoer, Gudelj en Klaassen opstellen passen eigenlijk ook niet bij Ajax. We hebben allemaal toch genoten van het tiki-taka Barcelona onder Guardiola die tegenstanders 90 minuten ondersteboven speelden. Met Xavi, Iniesta, Busquets en Messi als regisseurs? Wie genoot er niet van de manier waarop Pep Bayern München liet voetballen en de manier waarop hij met Manchester City de Premier League veroverde. Laten we trainers als Guardiola koesteren en managers als Mourinho verafschuwen ondanks dat het natuurlijk enorm knap is wat hij gedaan heeft. De manier waarop hij zijn teams laat voetballen verdient wat mij betreft niet de schoonheidsprijs. Laten we dan ook vooral spelers opleiden die vermaak kunnen bieden door de kwaliteit die zij leveren en laten we de manier waarop we willen voetballen belangrijker maken dan ooit.

3-4-3 formatie van Ajax in de Champions League finale van 1995