Rasvoetballers pur sang, in het oog springend, wars van uiterlijk vertoon, zonder poespas, maar met een bijzonder verhaal. Oftewel, de voetballers van een uitstervend ras. Bestaan ze überhaupt nog? Voetbal Hoogeveen gaat naar ze opzoek.

De afgelopen weken heb ik me er flink over verbaasd wat mijn eerste stukjes op Voetbal Hoogeveen teweeg hebben gebracht. Met name de hoeveelheid reacties had ik niet zien aankomen. Aan de lopende band werd ik ermee geconfronteerd. En dan overdrijf ik niet. Zoveel positieve aandacht is een eenvoudig complex iemand als ik niet gewend te genereren. Het heeft het dode vogeltje in mij uit de dood doen herrijzen, maar ook weer niet. Dat het grootschalige bereik gerelateerd is aan de kwaliteit van mijn stukjes weerspreek ik overigens ten stelligste. Het stelt immers bar weinig voor. De ruchtbaarheid is mijns inziens inherent aan het podium wat mij geboden wordt. Het schept tegelijkertijd ook verantwoordelijkheid, ik kan hier niet zomaar allerlei onzin gaan lopen verkondigen, je schrijft wel over mensen. Anders word je een schimmig medium die gewantrouwd en gemeden wordt, een soort sekteleider die indoctrineert, want u als Drentse lezer zijnde, waar ik vanuit mijn ivoren toren met een soort van dedain op neerkijk, kan natuurlijk geenszins autonoom nadenken en slikt alles als zoete koek. Dat is evident. Informatie die ik hier ventileer gaat eerst langs velerlei kanalen om geverifieerd en gecontroleerd te worden, alvorens het zwart op wit wordt ingegrifd. Dat is een arbeidsintensief proces, wat niet onderschat mag worden. Gelukkig word ik exorbitant beloond door Sander “Koekange” van Dijk, mijn leidinggevende bij Voetbal Hoogeveen. Anders was de entertainmentfabriek, die je als schrijver met een soort van gespeelde zelfverzekerdheid pretendeert te zijn, allang buiten werking getreden.

Om naar de oorsprong van deze ‘Onder de loep’ terug te gaan, moeten we ver terug in de tijd. Op een prachtige zomerse dag in mei 2016 verraden de weldadige zonnestralen de tegenstrijdigheid van de natuur. Als het weer de grootscheepse ellende die achter vele deuren schuilgaat sec zou vertegenwoordigen, regent het constant. Deze desbetreffende dag wil het bij Blokken Jan ook niet echt vlotten. Het is weer zo’n typische dag waarin al mijn vechtlust geen enkele soelaas lijkt te bieden. Met de moed der wanhoop tracht ik me nog eenmaal te focussen op mijn intenties van die dag. Alle pretenties ten spijt, het van de hak op de tak denkpatroon is onverslaanbaar en dwarsboomt de goede voornemens volledig. De zelfhaat neemt gevaarlijke vormen aan. Destructie ligt op de loer. Hier is maar één remedie tegen bestand. Ik moet de bakens verzetten, naar buiten toe, de weide wereld intrekken, want dat biedt verlichting. Telkens weer creëert het een baken van rust in mijn hoofd. Het is de ontsnappingsroute bij uitstek. De scheidslijn is flinterdun. Rust is onrust. Onrust is rust. Er is geen grijs gebied. De biochemische disbalans is na al die jaren nog steeds lastig te sturen. Eenmaal op de fiets raak ik langzaam maar zeker ontketend uit de mentale gevangenschap. De gedachtestroom komt op gang, maar coherentie is mijlenver te zoeken. De fietstocht voert me door prachtige Drentse landschappen. Voorbij Hoogeveen. Stuifzand City lonkt. Er volgt een aaneenschakeling van idyllische, uitgestrekte weilanden, omringd met prachtige bebossing. Hier kan maar één conclusie uit getrokken worden, dit is Drenthe op zijn best. Opeens vangt mijn blik een vreemde eend in de bijt op. Het kenmerkende karakter van de soms bijna grenzeloze weilanden wordt ruw verstoord. In de verte gloort een voetbaldoel aan de horizon. Er lijkt bedrijvigheid te zijn. Door het doel is mijn doel bepaald. Een omzwerving van hier tot ginder brengt me uiteindelijk in een pittoresk dorpje. We zijn in Tiendeveen!

Aangekomen op het sportpark van Tiendeveen blijkt mijn vermoeden te kloppen, er is op deze zaterdag een wedstrijd gaande en wat voor één. Aan de vooravond van de zomerstop speelt Tiendeveen het allesbeslissende tweeluik tegen het Friese De Sweach uit Beetsterzwaag. Voor beide clubs is er veel te winnen, er staat een felbegeerd ticket voor de 4e klasse op het spel. Hier hebben ze in Tiendeveen het gehele seizoen reikhalzend naartoe geleefd. Deze bloedstollende apotheose hebben ze door middel van een periodetitel zelf afgedwongen. De zaterdagtak van Sweel was in de reguliere competitie bij lange na niet bij te benen, dus moet het maar via de gevreesde nacompetitie. Over Tiendeveen wordt dikwijls denigrerend gesproken. Het is een beetje het ondergeschoven kindje uit de gemeente Hoogeveen. Ten onrechte, als je het mij vraagt. Het kleine dorpsclubje beschikt over één van de mooiste sportparken uit de regio. De kantine, die onderdeel is van een multifunctioneel dorpshuis, is gloednieuw. Het hoofdveld ligt erbij als een biljartlaken en wordt zelfs geflankeerd door een glansrijke tribune. De voetbalsport leeft als nooit tevoren in Tiendeveen. Het had niet veel gescheeld of het bestuur had een paar seizoenen terug de stekker getrokken uit het standaardvoetbal bij de club. Een complete generatie nam afscheid van het eerste elftal en er leek geen opvolging voorhanden. Doorstroom vanuit de jeugd was er niet. De oplossing kwam min of meer uit de lucht vallen. Bij gratie van hoofdtrainer Michel van Essen werd het eerste elftal nieuw leven ingeblazen. Van Essen kwam over van Hoogeveen Zondag 2. Zijn roots liggen echter in het nabijgelegen Noordscheschut, waar hij jarenlang vaste waarde was in het eerste en waar hij later fungeerde als assistent-trainer. Bij zijn komst nam hij een karrenvracht aan spelers mee naar Tiendeveen. Wie is deze karakteristieke persoonlijkheid, die met speels gemak hordes mensen aan zich lijkt weten te binden?

In een poging om meer te weten te komen over Michel van Essen, sprak ik op het zonovergoten terras van HZVV afgelopen weekend uitvoerig met Henry Duinkerken, de leider van HZVV 2. ‘Duune’ vierde na de overwinning op Staphorst 3 een feestje met zijn team. Hij liet er geen gras over groeien. Toen ik hem aansprak verkeerde hij al in redelijk beschonken toestand, wat kansen bood om extra informatie los te weken over Van Essen. Het werd me al snel duidelijk dat ook Henry Duinkerken niet aan de ‘benaderingsdrang’ van Michel van Essen ontkomen is. Openhartig vertelde Duinkerken hoe Van Essen hem al eens persoonlijk had benaderd voor het leiderschap van Tiendeveen. Hieruit blijkt dat Michel van Essen het snapt, want net als hijzelf is Henry Duinkerken een sfeermaker en bindende factor bij uitstek. Duinkerken moest het aanbod van Van Essen noodgedwongen afslaan. Volgens Duinkerken benaderd Van Essen op jaarbasis zo’n 60 a 70 spelers uit de regio. Er zijn altijd jongens die ingaan op zijn ‘flirts’. Hierdoor weet hij voor aanvang van ieder seizoen te beschikken over een volwaardige selectie. Henry Duinkerken typeert Michel van Essen als een geschikte kerel voor het hoofdtrainerschap van Tiendeveen, wat ook mijn indruk is. Als ik Duinkerken vraag of hij hem ooit hoofdtrainer ziet worden van het vlaggenschip van Noordscheschut, zegt hij (met dubbele tong) ten stelligste nee. Volgens Duinkerken heeft dat niet zozeer met het sociale of tactische aspect te maken, maar met bepaalde temperamentvolle gedragingen langs de lijn. Wat Duinkerken daar precies mee bedoeld weet ik niet. Daarbij beschikt Van Essen volgens Duinkerken niet over de vereiste papieren om een eersteklasser te mogen trainen. Ik was toen wel klaar met het gesprek, want ik kan me niet in zijn beoordeling vinden. Het was duidelijk dat Duinkerken onder invloed verkeerde, anders zou je een type als Van Essen niet ongeschikt achten voor Noordscheschut.

Michel van Essen is de protegé van Eric Prins, zijn grote voorbeeld. Maarliefst 10 seizoenen duurde het dienstverband van Prins bij Noordscheschut. Onder zijn bewind werkte hij jarenlang samen van Michel van Essen, die toen nog veldspeler was. Prins maakte Van Essen min of meer warm voor het trainerschap. De huidige trainer van Germanicus en CSVC inspireerde Van Essen met zijn bevlogenheid, hij liet hem inzien wat het teweeg brengt als je met heel je ziel en zaligheid en met volledige overgave alles voor een club geeft. Het belang ervan inzien en daarnaar handelen is niet genoeg, want dan is het een toneelstukje en dat houd je nooit lang vol. Daar prikken mensen snel doorheen. Het moet uit je hart komen. Als speler was Michel van Essen een noeste werker, iemand die alles gaf. In zijn rol als trainer bewijst hij hetzelfde. Hij gaat komend jaar alweer het vijfde seizoen in bij Tiendeveen. In kort tijdsbestek heeft hij daar met vallen en opstaan iets moois opgezet. Het eerste seizoen onder Van Essen waren de verwachtingen meteen hooggespannen, maar de ploeg liep op een haar na het toetje in de vorm van nacompetitie mis. In het seizoen 2015/2016 werd wederom hoog ingezet op promotie. We komen dan weer uit waar we gebleven waren, bij die betreffende wedstrijd in mei 2016 tegen De Sweach, waar ik als toeschouwer bij aanwezig was. Op die zonnige zaterdag in Tiendeveen kregen de manschappen van Michel van Essen een grote oorwassing. Ze werden volledig weggespeeld door de sterke Friezen. Er werd 1-5 verloren. Van Essen liet na de wedstrijd blijken dat hij van geen opgeven wou weten. Er zou immers nog een return volgen. Ook die zou echter een grote nederlaag opleveren, waardoor promotie wederom uitbleef. Teleurstelling alom in Tiendeveen. Vorig seizoen lukte het dan eindelijk wel. Het plan was aanvankelijk om koste wat kost de nacompetitie te omzeilen, maar in de competitie moest het Achilles uiteindelijk voor zich dulden. Driemaal is scheepsrecht, zullen ze in Tiendeveen gedacht hebben. Angelslo werd, wederom in de nacompetitie, over twee duels met grote overmacht opzij geschoven. Daarmee kwam de grote droom van Michel van Essen in vervulling; met ‘zijn’ Tiendeveen naar de vierde klasse promoveren. Dit seizoen draait de ploeg boven verwachting mee. Handhaving is het grote doel en daarvoor is het team nog steeds volop in de race. Men bivakkeert op dit moment keurig boven de streep. Rechtstreekse handhaving lijkt zelfs binnen handbereik te liggen. Aanvaller Kevin Kerssies is dit seizoen de grote smaakmaker bij de geelzwarten. Hij wist in competitieverband inmiddels 11 keer het net te vinden.

Het is niet alleen maar hosanna bij Tiendeveen dit seizoen. Voor de winterstop werd de sportieve hegemonie overschaduwd door een vervelend incident. In de wedstrijd tegen eeuwige rivaal Achilles 1894 werd de grensrechter van de gasten belaagd. Hij zou door Hans ten Kate, speler van Tiendeveen, mishandeld zijn. Op socal media, het afvoerputje van de maatschappij, waren de ‘oehhh’s’ en aaahh’s’ vervolgens niet van de lucht. Facebook werd overspoeld met politiek correcte reacties van de welbekende reaguurders en moraalridders. Er werd schande over de club in zijn geheel gesproken, terwijl slechts één speler over de schreef was gegaan, wat ook bleek uit het eindoordeel van het alwetende instituut wat de KNVB heet. Tiendeveen moest en zou het echter ontgelden. De arme, welwillende club werd aan de publieke schandpaal genageld. Uiteraard deed RTV Drenthe ook een duit in het zakje op een gladde manier, zoals ze dat zo goed kunnen. Mijn standpunt is dat het een gigantisch opgeklopt verhaal is. Of het nou om een maatschappelijk vraagstuk, een politieke gebeurtenis of een incident als deze gaat, mensen vinden het doorgaans heerlijk als er een aanleiding is om iets volledig de grond in te trappen, zodat ze zichzelf weer iets beter voelen. In dit geval was dat ook zo. Zolang het uitsluitend betrekking heeft op de speler in kwestie vind ik kritiek terecht. Bij iedere club heb je wel een speler rondlopen die in potentie een tikkende tijdbom is. Wanneer één speler zich misdraagt, kan je dit echter moeilijk toedichten aan de club in zijn geheel. Het individu is verantwoordelijk, niet de club. Dat er Richard Nieuwenhuijzen-sentimenten naar boven komen na een dergelijk incident en dat de KNVB hard straft, kan ik volledig begrijpen. Hard straffen is ook noodzakelijk.

Overigens alleen maar respect van mijn kant voor de wijze hoe Tiendeveen het na dit incident heeft opgepakt. Michel van Essen gaat onverdroten door met waar hij ook voor het incident mee bezig was; het enthousiasmeren en motiveren van zijn spelers, zoals hij dat zo goed kan. Zijn enthousiasme is tevens het eerste wat opvalt als je hem langs de lijn hoort coachen. Zijn retorische gaven doen me denken aan Barack Obama. Als ik een opsomming maak van alles wat Van Essen in zijn mars heeft, vraag ik me af wat deze man voor achtergrond heeft. Het bestuur van Tiendeveen zal hem ongetwijfeld rechtstreeks van de universiteit hebben geplukt. Een schot in de roos. Afgelopen winter sprak ik Van Essen persoonlijk, toen HZVV 2 in sporthal Activum een trainingspartijtje afwerkte tegen Tiendeveen. Michel van Essen trad destijds op als scheids, hij doet immers alles. Ik sprak hem die avond even kort en mijn eerste indruk was dat het een open persoonlijkheid is, die er geen dubbele agenda op na wenst te houden. Dat is ook wat ik van anderen hoor, niet in de laatste plaats Henry Duinkerken. Michel van Essen zou wel een Fries kunnen zijn, die zijn namelijk ook eerlijk en recht voor de raap. Wat zou ik Michel van Essen graag willen naturaliseren tot Fries. Het Friese embleem op het shirt van Tiendeveen lijkt me helemaal geweldig. Wat me nog mooier lijkt is om ooit een keer voor Tiendeveen te mogen spelen, in navolging op mijn voetbalmaatje en collega keeper Dave Mulder. Na mijn eerste jaar bij HZVV heb ik trouwens serieus overwogen om de overstap naar Tiendeveen te wagen. Dat durfde ik echter niet aan, omdat Marcel Bouwman ook voor het eerste ging. Bouwman is, ondanks zijn soms rare capriolen, een prima doelman. Op dit moment denk ik er serieus over na om mijn blokken na dit seizoen aan de wilgen te hangen, omdat ik fysiek volledig af ben. Een overstap naar Tiendeveen kan mij misschien op andere gedachten brengen. Misschien moet ik maar eens gezellig een flinke borrel gaan drinken met Michel van Essen. Het ideaalplaatje zou zijn om met een HZVV-enclave iedere week met een busje op en neer naar Tiendeveen te gaan. Met Tim Tigelaar, Xavier Hussain, Nick Willems, Randy Nijstad, Thomas “De Leek” Lekatompessy, Rick Mulder, Mark Mulder, Mark Blokzijl, Daniël Arends, Bastiaan Blenkers, Jorn Schonewille, Jos Fidom, Lars van der Star, Joshua Abrahams, Colin Prins, Jos “De Kont” Mensing en Maikel Reynaert iedere week op en neer naar Tiendeveen. En ons daarna lekker met de hele groep bezatten in Pandje. Een droom. Michel van Essen zal hier vast geen nee tegen zeggen, als we met een groep HZVV’ers bij hem komen spelen. Genoemde namen zouden een enorme kwaliteitsinjectie vormen voor de Tiendeveen-brigade.

Het liefst zou Van Essen iedere week een complete toestroom van spelers zien vanuit Elim, Noordscheschut, Nieuwlande, Geesbrug, Hoogeveen, Hollandscheveld en Pesse. Dat is zijn ultieme droom. En wat is daar mis mee? Het ‘ronselen’ van spelers her en der is de eerlijkste zaak van de wereld. Het gebeurd bovendien overal. Met name in Noordscheschut lijkt dat onderwerp gevoelig te liggen. Middels een statement op Facebook werd vorig jaar het jeugdsamenwerkingsverband tussen Noordscheschut en Tiendeveen door eerstgenoemde partij beëindigd. Achterbakse steken onder water richting Michel van Essen, over zijn dadendrang omtrent het vragen van spelers, werden daarbij niet achterwege gelaten. Ze noemden het zelfs als reden. Het achter de ellebogen gehalte in dat bericht, wat zeer hoog was, staat lijnrecht tegenover hoe Michel van Essen mensen wenst te benaderen; open en eerlijk. Zo ga je toch niet met een clubicoon, die zoveel dienstjaren bij het eerste achter zijn naam heeft staan, om? Een schande dat Noordscheschut zoiets de wereld ingooit. Van Essen kreeg in deze zaak bijval van zijn maatje, Ger Brakel. Brakel, een grootheid in Noordscheschut, reageerde toentertijd op een bericht op Facebook, die Van Essen destijds plaatste naar aanleiding van het bovengenoemde bericht van Noordscheschut. Hij gaf Michel van Essen een steuntje in de rug, door hem aan hun memorabele tijd bij het eerste te herinneren. ‘Spik en Span’, zo typeerde Brakel de samenwerking van het gevreesde verdedigingsduo binnen de lijnen. Dat een op en top clubman als Brakel daar zo op reageert, zegt genoeg over de laakbaarheid van Noordscheschut in deze.

Ger Brakel had ik overigens als troef in handen voor dit stukje. Ik heb hem helaas niet aan de lijn gekregen. Een aderlating voor dit stukje, want hoe moet ik iemand goed onder de loep nemen zonder hulp van bekenden? Misschien een bewuste keuze, zodat er in het vervolg ruimte overblijft voor eventuele verbetering. Dan kom je tegelijkertijd uit bij een eventuele nieuwe kandidaat. Voorlopig blijft deze rubriek steken op 3 delen, maar misschien komen er binnenkort twee bij, met de nadruk op misschien. De enige kanshebbers voor twee nieuwe stukken zijn wat mij betreft Marcel Linthorst, Jan Benjamins of Guido ten Cate van Hoogeveen Zaterdag, Rolf Elema van SCN, Danny Kiekebelt van Noordscheschut, Mitchell Luchtenberg van De Weide, Jan-Otto Benjamins van Elim, Maykel Mol van Hollandscheveld en Patrick Wolbers of Reza Hosseini van HZVV. Wie van deze mensen past volgens jullie perfect in het illustere rijtje Andy Kreeft, Marcel Pol en Michel van Essen? Dat kan je aangeven door jouw favoriet te noemen in een reactie op het Facebook-bericht.

Tot slot wil ik nog even kwijt dat ze in Noordscheschut maar op één manier hun fout goed kunnen maken. En dat is door Michel van Essen tot hoofdtrainer van Noordscheschut te bombarderen.