Foto: LTC Assen

Trainer Marcel Smid van De Weide had zaterdagmiddag zijn plekje op de bank nog niet half warm gezeten of zijn ploeg stond al met 0-2 voor tegen koploper LTC uit Assen. De meegereisde De Weide-fans durfden het niet hardop te roepen, maar ergens in hun hoofden galmde: “Tien, tien, tien!”. En voor de bijgelovigen onder hen was het overduidelijk: die gouden uitshirts brengen geluk, dus in het vervolg speelt De Weide gewoon altijd uit. Ook al is het supportershart groenwit, winnen gaat boven alles en de kleur van winnaars is nu eenmaal goud. Maar eerst moest LTC nog afgewerkt worden en daarmee de periodetitel gepakt worden.

Kat in het bakkie.

Want nummer één onder de ongeschreven voetbalwetten zegt dat je een 0-2 voorsprong nooit meer mag weggeven. De wedstrijd op slot gooien, heet het dan. Met z’n allen in de bus en die vervolgens breedbeeld voor het doel parkeren. Laat LTC zich maar stuklopen op elf De Weidenaren die als doorgewinterde Italiaanse verdedigers helemaal niks, nakkes, nada meer weggeven. Ja, hooguit een lepe counter naar de 0-3 als LTC dol wordt van de muur waar ze tegenaan lopen. Marcel Smid had zijn plekje inmiddels lekker warm gemaakt en ging er goed voor zitten.

Maar.

Voetbal houdt zich niet altijd aan wetten en juist dat maakt het de mooiste sport ter wereld want er niks vervelender en saaier dan voorspelbaarheid al zal Marcel Smid dat misschien niet helemaal met mij eens zijn. Zijn ploeg bleek weinig Italiaans bloed te hebben en als ik hier schrijf dat zijn verdediging er bij de eerste tegengoal niet helemaal goed uitzag, weet u wel wat ik bedoel.

Ja, knudde. Helaas kan ik het niet anders schrijven.

En dat was de opmaat naar meer ellende. De details wrijven alleen maar zout in wonden en daarom laat ik het erbij dat LTC op een 3-2 voorsprong kwam. Marcel Smid en de De Weide-fans stonden erbij en keken ernaar, en het werd stil.

Heel stil.

Vooral toen een LTC-invaller De Weide-aanvoerder Mitchell Luchtenberg wat al te enthousiast begroette met een Corona-elleboog. Mitchells bovenlip komt nu dagen later nog tot ver boven zijn wenkbrauwen en over zes weken mag hij heel voorzichtig weer een beetje vast voedsel proberen. Dat LTC nog een keer scoorde, boeide De Weide toen allang niet meer. Verliezen is veel meer dan een woord als je in één wedstrijd drie punten, je aanvoerder en de periode verliest. In de kleedkamer hangt nu nog het ongeloof en als dat een geur heeft dan zit die heel diep in de gouden uitshirts. Degene die die shirts deze week wast, ziet bij het drogen dat het goud een beetje afbladdert. ‘Nepgoud,’ mompelt diegene dan.

Tieme Woldman