Rasvoetballers pur sang, in het oog springend, wars van uiterlijk vertoon, zonder poespas, maar met een bijzonder verhaal. Oftewel, de voetballers van een uitstervend ras. Bestaan ze überhaupt nog? Voetbal Hoogeveen gaat naar ze opzoek.

Met frisse tegenzin wurmde ik mij vorige week door de column van collega stukjesschrijver Jordi Beeksma. Het was een regelrechte bezoeking. Na het lezen van de laatste zin huilde mijn op sensatie beluste sporthart. Sterker nog, het bloede onophoudelijk. Hoe kan je met droge ogen zoiets op papier zetten? Vol afgrijzen kon ik alleen maar constateren dat hij halfbakken te werk was gegaan, semikritisch lullend over het volgens hem gevoerde wanbeleid van HODO. Een kritische columnist moet een tikkeltje recalcitrant zijn en wordt geacht op zijn minst opschudding teweeg te brengen. Beeksma kwam echter niet verder dan wat losse flodders. Man en paard werden niet genoemd. Een zwaktebod van jewelste. Het entertainmentgehalte bleef haperen onder het vriespunt, terwijl hij een kansrijk en veelbelovend vraagstuk in handen had. Wat een kwaliteitserosie. Armoede troef. Inhoudelijk was ik ook allerminst onder de indruk. Iedere potentie tot iets constructiefs drukte hij hardnekkig de kop in. Als Beeksma in de pen klimt, kliedert hij, als een soort van mislukte kunstenaar, alles onder. Het is waarschijnlijk de laatste keer dat ik mij aan de literaire ‘hoogstandjes’ van Beeksma heb vergaapt. Het lezerstrauma wat ik eraan heb overgehouden vergt een langdurig herstel. Voor uw eigen gemoedsrust, als u met mij begaan bent, kan ik melden dat het bloedende hart ternauwernood is gestelpt.

Wat noopt mij deze kritische houding aan te nemen? Het antwoord schuilt in de excentrieke gedragingen van de persoon Marcel Linthorst, die ongewild de eerste aanzet gaf tot de felle toon die ik in dit stuk aansla. Marcel Linthorst ging na mijn ‘ode aan Andy’ persoonlijk verhaal bij mij halen via Facebook, iets wat hij beter niet had kunnen doen. Dat is koren op de molen. Met de bewoordingen in mijn eerste stukje, zou ik hem tamelijk onheus bejegend hebben. In tegenstelling tot velerlei positieve reacties, was Linthorst laaiend, getuige zijn respons. De frustratie droop er vanaf. Ik was er in eerste instantie beduusd van, toen ik het onder ogen kwam. Wat is er in godsnaam gebeurd met het incasseringsvermogen van de hedendaagse voetballer, was het eerste wat in een flits door mij heen schoot. Enige bezinning zorgde echter voor de inwerkstelling van het relativeringsvermogen. Het maakte me strijdbaar. Indammen? Nee, nimmer. Eerder een flink schepje erbovenop. Altijd gas erbij. Pas als de bakstenen bij mij thuis door de ramen vliegen of wanneer ik door een volksverzet de gemeente word uitgedreven, breng je mij aan het twijfelen. Misschien is het een idee voor Marcel Linthorst om eens een jaartje mee te draaien bij HZVV 4. Manager Jos Tigelaar – de meest stabiele persoonlijkheid uit Hoogeveen en omstreken – drilt zijn manschappen daar dusdanig, dat ze stelselmatig beschikken over een huid van graniet. Bestaat dat überhaupt? Ja, bij HZVV 4 bestaat dat. Overprikkeling in het brein en psychische verwaarlozing komt daar nauwelijks voor. De eigengereide, lastig te peilen Tigelaar heeft zo zijn eigen cognitieve gedragstherapie voor voetballers ontwikkelt. Het schijnt zelfs dat mensen met zowel psychische als somatische aandoeningen onder Tigelaar’s vleugels volledig genezen worden verklaard. Neem Edwin Goris, ADHD’er in hart en nieren. Tigelaar wist hem structureel tot bedaren te brengen. De excessen van Goris zijn sindsdien tot een minimum beperkt gebleven. Wonderdokter Jos Tigelaar doet de medisch-psychiatrische wetenschap reeds jaren perplex staan. Gedurende een seizoen heb ik gepoogd om daar ieder voor de hand liggend individu flink op de hak te nemen, maar tot mijn grote ergernis hapte niemand toe op mijn verwoede pogingen. Ze zijn resistent tegen kritiek. Nee, wat dat betreft zorgt Linthorst voor meer hilariteit. Volgens mij hebben we dan meteen het causaal verband bij de kladden, wat ten grondslag ligt aan het feit dat ‘Klein Lintie’ volledig is geflopt bij Hoogeveen zondag. Mocht Linthorst naar HZVV 4 verkassen, wat ik overigens niet waarschijnlijk acht, zou het een win win situatie zijn. Linthorst zou ze dan eindelijk eens voetballen kunnen leren, want daar hebben ze bij het knusse en gezellige HZVV 4 bitter weinig kaas van gegeten.

Vandaag sta ik langs de lijn bij HODO tegen FC Ter Apel ’96. Niet alleen om eens lekker ongeremd en grenzeloos kritisch tegenwicht te bieden aan de zalvende, niet al te gehaaide uitlatingen van Beeksma over deze club uit Hollandscheveld, maar vooral om mijn inspiratiebron uit deze regio eens goed aan het werk te zien. Een gefundeerde mening zal daarbij niet achterwege gelaten worden. HODO staat dit seizoen met slechts 2 punten zieltogend onderaan in 3C. Degradatie naar de vierde klasse lonkt. De club is in een paar jaar tijd op sportief gebied ernstig in verval geraakt. Gezien de huidige situatie lijkt de definitieve teloorgang onomkeerbaar. HODO bevindt zich op een hellend vlak. In een recent verleden was HODO nog een gevestigde naam in het noordelijke amateurvoetbal. Er werd op hoog niveau geacteerd tegen roemruchte clubs als Zwaagwesteinde, SVBO en Gronitas. Los van de sportieve sores vond onlangs het absolute dieptepunt uit de clubgeschiedenis plaats. De clubleiding van HODO maakte zichzelf volstrekt belachelijk door journalisten van RTV Drenthe toegang te weigeren bij de competitiewedstrijd tussen HODO en Twedo. Gevolg was dat HODO viraal ging en online volledig door het slijk werd gehaald. Zelfs Johan Derksen deed in niet mis te verstane bewoordingen een spreekwoordelijke duit in het zakje. Te midden van alle hoon, sprong doelman Marcel Pol op Facebook voor zijn club in de spreekwoordelijke bres. Een emotionele reactie, maar niet minder oprecht. Marcel Pol is begaan met zijn club, hij is HODO’s hoop in bange dagen. De denigrerende wijze waarop HODO door Jan en alleman werd afgeschilderd ging hem aan het hart. Pol is een amicaal en positief ingesteld mens, een sociale jongen die weet hoe het hoort. Ik herinner me zijn afscheid bij HZVV, waar hij gedurende één seizoen achter Hidde Streutker tweede doelman was. Na afloop van de laatste training van het seizoen ging hij bij zijn teamgenoten langs om ze stuk voor stuk een hand te geven. Hij wou niet met de noorderzon vertrekken, maar iedereen welgemeend bedanken en succes wensen. Ook de kleedkamer van HZVV 2, waar hij destijds regelmatig voor uitkwam, sloeg hij niet over. Bij HZVV hoor je dan ook geen wanklank over hem, men is nog altijd uitsluitend lyrisch over Pol. Er zijn voorbeelden te over. Johnny Doldersum, speler van HZVV 2, prees onlangs nog het temperament van de doelman. Ras-HZVV’er Johannes Pesoelima zei ooit dat er geen maat staat op het fysiek van Pol. Hij vergeleek de sprongkracht van Marcel Pol met die van Kostas Lamprou.

Marcel Pol is een uitstekende doelman. Zijn absolute handelsmerk is zijn atletisch vermogen, maar ook zijn winnaarsmentaliteit is prijzenswaardig. Bij HZVV wist hij bij aanvang van het seizoen 2014/2015 dat het een helse opgave zou worden om Hidde Streutker van de troon te stoten, die zich toen al een basisplaats had verworven. Pol ging de concurrentiestrijd echter met volle overgave aan. Het lukte hem om Streutker in de voorbereiding aan het wankelen te brengen. Het begenadigde talent Streutker schudde door toedoen van Pol op zijn grondvesten, maar op basis van het eerder genoemde talent moest Pol het afleggen tegenover eerstgenoemde. Niet verwonderlijk. Desalniettemin schaar ik Marcel Pol bij de beste drie doelmannen van de regio. Mijns inziens is hij beter dan Padding. Beter dan Blanken. Beter dan Slot. Beter dan Zinger. Beter dan Van der Weide. Beter dan Dorland. Zelfs beter dan (de huidige) Benjamins. Dat hij Streutker en Borgman, die beide over exceptioneel talent beschikken, voor zich moet dulden in de regionale pikorde is geen schande. Het had trouwens niet veel gescheeld of de alleenheerschappij onder de lat bij HZVV was voor Pol zijn rekening was geweest. Streutker kwam immers in de C-jeugd per toeval onder de lat te staan, uitgerekend omdat Marcel Pol een blessure had opgelopen en daardoor niet in staat was om te keepen. Anders was Streutker waarschijnlijk nooit keeper geworden, zo gaf hij mijzelf te kennen. Voetballen lag hem immers ook uitstekend.

De underdogpositie is iets wat zeer kenmerkend is voor Marcel Pol. Zoals hij bij HZVV als underdog de strijd met Streutker aanging, probeert hij ook bij zijn huidige club van niets iets te maken. Dit doe hij met volle overtuiging, maar het is met name dit seizoen een onbegonnen zaak. Als aanvoerder moet hij trekken aan overwegend dode paarden. Hij moet wekelijks met lede ogen aanzien hoe bijna al zijn teamgenoten karakterloos staan te prutsen. Schaarse uitzonderingen op de regel zijn de langdurig geblesseerde Stefan Kikkert, Vincent Coelingh en Julian Pol, die ik in mijn relaas zal ontzien. Dat uitgerekend Julian Pol, een exponent uit de alom geroemde HZVV 4-kweekvijver, zich doorgaans als één van de weinigen weet te onttrekken uit de sportieve malaise, is triest en veelzeggend. Julian Pol kwam in de winter van 2017 over van HZVV, nadat hij daar op slinkse wijze door Erik Pol was weggelokt. HZVV 4 met een probleem achterlatend. Om nog even in te haken over het karakterologische aspect die ik eerder noemde, een paar seizoenen terug was het nog heerlijk om een wedstrijdje van HODO mee te pakken. Ondanks dat het voetbal vaak niet om aan te zien was, wist je dat er met spelers als Paul Balde, Frank Tuit, Ferry Fieten en Jos Arends iedere wedstrijd met alle mogelijk denkbare middelen werd geknokt voor iedere meter. Passie en strijd voerden ten allen tijde de boventoon. Balde, Tuit, Fieten en Arends zijn inmiddels in lagere teams gaan spelen of verkast naar elders. Volgens een welingelichte insider hebben ze de boel een beetje in de steek gelaten. Gezien de huidige situatie kan ik dat alleen maar beamen. Stoppen als het al niet voor de wind gaat, is het makkelijkste wat je als voetballer kunt doen. Dat is niet wat een ware clubman betaamt. Nee, ook wat dat aangaat heb ik Marcel Pol op een voetstuk. Hij wist dat er na afgelopen seizoen een samenraapsel van overwegend talentloze voetballers zou overblijven na de massale uittocht van genoemde sterkhouders, maar hij bleef toch.

HODO tegen FC Ter Apel ’96 is begonnen. Het geringe aantal toeschouwers wat de moeite heeft genomen om deze wedstrijd te aanschouwen, is van meet af aan getuige van een godsgruwelijk foutenfestival. Bijna alles wat verkeerd kan gaan, gaat ook daadwerkelijk verkeerd. Gevolg is dat de geluiden vanuit het publiek naarmate de eerste helft vordert al cynisch beginnen te worden. Op een gegeven moment dermate, dat het pathetisch wordt. Bij tijd en wijle is er zelfs sprake van leedvermaak. Marcel Pol ziet apathisch hoe teamgenoten grossieren in balverlies. Je kan aan zijn gezicht aflezen dat hij ze het liefst allemaal de huid vol zou willen schelden, maar hij kan zich wonderwel bedwingen. Een bal over tien meter naar de juiste kleur passen is veelal teveel gevraagd. Pol blijft keer op keer opbouwend in zijn coaching, maar het zet nauwelijks zoden aan de dijk. Het spel blijft abominabel slecht. Wonder boven wonder haalt HODO de rust bij een stand van 0-0, mede dankzij een paar goede parades van Pol. Timon Smeding, weer zo’n voortvloeisel uit de in mijn ogen dubieuze HZVV 4-kweekvijver, wordt in de rust gewisseld. Hij is samen met Julian Pol, Stefan Kikkert en Marcel Pol niet de enige met een HZVV-verleden. Ook Glenn Kelly, die tegen FC Ter Apel ’96 niet inzetbaar was, kwam eerder uit voor de Hoogeveners. “Big” Mike Kelly, zijn oudere broer, zou sidderen als hij hem aan het werk zou zien. Het naar de kant halen van Smeding is terecht. De overal mislukte Smeding haalt op volle snelheid nog niet eens het tempo van een bejaarde wandelaar. Vechtvoetbal is hem bovendien volkomen vreemd en voetballend zakt deze jongen ver door de ondergrens. Het absolute symbool van het in verval geraakte HODO is echter Jorn Smit, die voor Smeding binnen de lijnen komt. Tot overmaat van ramp denkt Smit ook nog eens dat hij de nieuwe Cristiano Ronaldo is. Een grote misvatting. Marcel Pol behoedt zijn ploeg na rust met een geweldige redding opnieuw voor een achterstand. Als een bulldozer stormt hij bij een voorzet zijn doel uit en gooit zijn hele hebben en houden in de strijd. Met verve wint hij het één tegen één duel met de spits, het is een spaarzaam genietmomentje. De spits van FC Ter Apel ’96 blijft geblesseerd liggen, maar hij kan uiteindelijk verder. Even later komt HODO uit een corner toch op een 0-1 achterstand. De defensie schuttert en ditmaal blijft het niet onbestraft. Het ongeloof is van het gezicht bij de aanvoerder af te lezen. Gelaten en uit pure onmacht heft hij zijn armen ten hemel. Je krijgt onderhand medelijden met Marcel Pol. Hij moet zichtbaar moeite doen om zijn tranen te bedwingen. Een even aandoenlijk als pijnlijk gezicht. Het liefst zou ik het veld inlopen om hem te troosten. Een arm om zijn schouder zou hem waarschijnlijk goed doen. Het gevoel slaat echter pijlsnel om. De doelman gaat kort na de 0-1 volledig uit zijn dak. Spits Patrick Timmerman raakt de bal voor de zoveelste keer verkeerd, maar dit keer gaat de bal zowaar in de juiste richting, 1-1. Marcel Pol’s winnaarsmentaliteit komt na de gelijkmaker plots weer aan de oppervlakte. Hij springt een gat in de lucht. En dat kan hij. Bij HZVV mocht ik ooit een keer met Marcel Pol trainen. Een hele eer. Hij stimuleert niet alleen, maar inspireert ook nog eens. Je komt dan weer bij zijn ongekende winnaarsmentaliteit en fysiek uit, waar alles bij hem op lijkt gebaseerd. Ook op de training wil Marcel Pol alles pakken, het is een beest. Zijn fysieke toerusting, waarmee hij bij tijd en wijle letterlijk tot grote hoogten stuwt met een zweefduik, is voor een amateur uitzonderlijk. Stel je voor dat hij anabolen zou gebruiken, dan zou hij met zijn steroïde beentjes met gemak over de lat kunnen springen. Ziet u het al voor zich? HODO krijgt in de slotfase nog enkele uitstekende kansen op de winnende goal, maar het doelpunt valt, zoals zo vaak dit seizoen, aan de andere kant. De wedstrijd eindigt in 1-2. De kwantitatieve stoomlocomotief genaamd HODO scharrelt gestaag voort richting de vierde klasse, een niveau waar Marcel Pol niet thuis hoort.

Ook buiten de lijnen vervult Marcel Pol een voorbeeldfunctie. Het is zaterdag 11 november 2017. HZVV 3 heeft ’s middags koploper Urk 4 verslagen en dat vier ik samen met vrienden in Hoogeveen. Rond een uurtje of half tien komen wij in de Grote Kerkstraat een horecagelegenheid uitlopen. Al snel bemerken wij dat er buiten consternatie ontstaat en het valt mij op dat er spelers van HODO bij betrokken zijn, die schijnbaar een teamuitje hebben. Ineens verschijnt Marcel Pol als een held ten tonele en hij weet door kordaat ingrijpen te voorkomen dat zijn muitende teamgenoten op de vuist dreigen te gaan. Hij had ze allemaal op de bek kunnen houwen, maar dat deed hij wijselijk niet. Marcel Pol is een jongen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en dat zal hij binnen alle geledingen van de samenleving tentoonspreiden. Mijn respect heeft deze man.

Tot slot wil ik in het verlengde van de meest recente Voetbal Hoogeveen poll nog even mijn ongezouten mening ventileren. De poll luidde of HODO moet gaan fuseren met Hollandscheveld. Wat mij betreft doen ze dat niet. Mijn welgemeende en goedbedoelde noodkreet aan beide clubs is om er volledig mee te stoppen. Het liefst per direct. Ga korfballen, sjoelen, jeu de boules spelen, curlen, dammen of schaken, maar ga alsjeblieft niet door met voetbal. Het bestaan van deze clubs moet zo snel mogelijk ten einde komen. En Marcel, kom zo snel mogelijk terug bij HZVV en keep die verdomde Streutker er alsnog uit!!

Volgende keer een uitgebreid stuk over Michel van Essen, waarin onder meer de intriges van Noordscheschut en Tiendeveen ter sprake zullen komen.