Onder de loep XXL: Cheyene Maulany feat. Reza Hosseini – The Bachelor Edition

Rasvoetballers pur sang, in het oog springend, wars van uiterlijk vertoon, zonder poespas, maar met een bijzonder verhaal. Oftewel, de voetballers van een uitstervend ras. Bestaan ze überhaupt nog? Voetbal Hoogeveen gaat naar ze opzoek.

De redactie van VH ontnam mij onlangs het schrijfplezier. Om die reden was ik een paar weken terug voornemens deze rubriek abrupt te beëindigen. Het stukje ‘Michel van Essen’ was reeds klaar, maar vanuit het niets, zonder enige aanleiding, werd mij censuur opgelegd. De creativiteit, die mijn hobby vormgeeft en waar ik tevens mijn voldoening uithaal, moest er volledig uitgeknipt worden. De goedlachse en representatieve presentator Sander “Koekange” van Dijk gaf zichzelf daarmee uit als Recep Tayyip Erdogan. Zo kan ik hem noemen, want “Koekange” heeft wel de nodige portie intelligentie en zelfspot. Als je hem ziet heeft hij ook wel iets Turks over zich, die “Koekange”. Allemaal prima, die censuur, maar dan hoef ik niet meer te schrijven. Vrijheid van expressie is één van mijn schrijf principes. De grote Michel Manusiwa herinnerde mij er nog maar eens aan hoe belangrijk die waarde is. Er viel overigens wel iets voor te zeggen om dat te doorbreken, want ik was duidelijk over de schreef gegaan. Mijn authentieke ‘Michel van Essen’ schoot het doel van de pagina, plezier voor iedereen, volledig voorbij. De reden dat er toch nog een laatste ‘Onder de loep’ verschijnt, heeft u te danken aan de ingezonden brief van de HODO-anonymous.

Het karikatuur Blokken Jan (bedenker: Tim Tigelaar) en de daaruit voortkomende schrijfsels zijn eveneens gebaseerd op zelfspot, waar ik hierboven aan refereerde. Onlangs kreeg ik meermaals de indruk dat niet iedereen dat begrijpt. Zelfspot moet soms groeien. De één ontwikkelt het wel, bij de ander komt het nooit. Toen ik na jarenlange fysieke ellende en twee zware heupoperaties mijn voetbalpassie onverwachts weer actief mocht uitoefenen, sprong ik van blijdschap een gat in de lucht. Blijdschap maakte echter snel plaats voor teleurstelling, want door de indringende pijn ging het aanvankelijk niet. De pijn bleek operatief niet te verhelpen. Het neerkomen bij het duiken gaf stekende pijnscheuten aan de oppervlakte van mijn bekken, waar het in 2003 op 14-jarige leeftijd ook allemaal mee begonnen was. Het lopen ging na de ingrepen echter wel veel beter, waardoor alleen voor het duiken een inventieve ‘oplossing’ bedacht hoefde te worden. Eerst droeg ik soms 4 of 5 lange trainingsbroeken over elkaar heen, maar dat werkte totaal niet. Ik werd zo statisch als een robot, wat ik van nature al een beetje ben met mijn houterige motoriek. En de pijn werd er niet door bedwongen. Mijn eigen bedachte ontwerp bracht uiteindelijk uitkomst. Naaiatelier Zig-zag in het Friese Burgum zag wel iets in mijn ontwerp en zette het hulpmiddel vervolgens in elkaar. Een behoorlijke financiële investering en ik moest stad en land afreizen om Zig-zag van middelen te voorzien, maar het was het allemaal meer dan waard. Ik ben die mevrouw tot op de dag van vandaag dankbaar dat ze dat voor mij heeft willen doen. Het heeft mij zoveel levensvreugde gebracht. Toen de ‘blokken’ klaar waren durfde ik aanvankelijk het veld niet op, want het zag er niet uit. Ik leek net een Michelin mannetje. De meesten zouden waarschijnlijk zijn afgehaakt, maar je bent liefhebber of je bent het niet. Mijn moeder raadde het mij af, want ik zou volgens haar gegarandeerd compleet bespottelijk gemaakt worden. Daar kreeg ze gelijk in. Van Kootstertille tot Workum en van Leeuwarden tot Grootegast, bijna overal werd ik belachelijk gemaakt. Meestal op een leuke manier. In het begin was dit een drempel en moest ik hier mijn weg in vinden. Ik werd zo’n beetje standaard massaal uitgelachen en ging me onderhand afvragen of dit het waard was. Hier heb ik veel van geleerd. Na verloop van tijd maakte schaamte plaats voor trots (wat had ik allemaal niet moeten doen om zover te komen) en kon ik er steeds vaker zelf ook om lachen. Dat was ook de enige manier om het dragelijk te maken; jezelf niet te serieus nemen. Ik kreeg van meet af aan de meest creatieve opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Hoe komen ze erop, dacht ik soms.
“Heb je de melkflessen meegenomen vandaag?”
“Dat zijn beste stootkussens, kerel!”
“Bewaar je daar de kostbare spullen in?”
“Hij heeft net de strobalen van het land gehaald.”
“Geef me de bidons is even, ik heb dorst.”
“Competitievervalsing! Je pakt daar een paar ballen per wedstrijd mee.”
Tegen nagenoeg alle clubs kreeg ik vragen van nieuwsgierige mensen, die begrijpelijkerwijs niet begrepen waarom ik er zo bij liep. Meestal waren het vragen in de trend van “Wat heb je om je heupen?” Er werd zo vaak naar gevraagd, dat ik er soms moe van werd en geen serieuze antwoorden meer gaf. Als ik mensen uitleg gaf over het hoe en waarom, sloeg het lacherige vaak rigoureus om in een respectvolle, timide houding. Mensen zijn zo slecht nog niet. Als je dan ook nog eens een aardige wedstrijd gekeept had, waren ze helemaal met verbazing overstelpt. Voor Blokken Jan geef je immers geen stuiver. Blokken heeft naast een foeilelijke kop, ook nog eens een aankleding die daar niet voor onderdoet. De meest bizarre situatie die ik mee heb gemaakt was ooit in Leeuwarden. Ergens in 2011 speelden we daar met Zwaagwesteinde 5 tegen het zevende van Blauw Wit ’34. Achter het veld waar wij speelden deed een jeugdploeg op een in eerste instantie rustige, gebruikelijke manier de warming-up. Rustig en gebruikelijk, totdat ze mijn ‘blokken’ onder ogen kwamen. De groep voetballers kreeg massaal de slappe lach en dat hield een tijdje aan. Het lachsalvo zal over het gehele uitgestrekte Wiarda-complex te horen zijn geweest. De spelers kropen zo’n beetje over de grond van het schateren. Alsof dat niet genoeg was, maakte iedereen van die groep als ‘toetje’ ook nog even foto’s van Blokken Jan. Ik voelde me voor even een filmster met al die flitsen om mij heen. Als het gefilmd zou zijn was ik waarschijnlijk viraal gegaan op De Kelderklasse, ware het niet dat die Facebook-pagina destijds nog niet bestond. Tja, op zo’n moment denk je, ze kunnen beter om me lachen dan om me huilen. Het waren niet alleen maar hilarische momenten die mijn handicap met zich meebrachten. De keerzijde is dat ik tot ik in al die jaren tot twee keer toe ben uitgescholden en beschimpt naar aanleiding van mijn heupafwijking. Eerst tegen Klazienaveen, dit seizoen tegen FC Meppel. Pijnlijke momenten die je niet snel meer vergeet. Het liefst had ik toen hard weg willen rennen en nooit weer terug willen keren op het voetbalveld. Twee incidenten in ruim 200 wedstrijden valt best mee, zou je denken. Iedere keer dat een handicap serieus bespottelijk wordt gemaakt is er echter eentje teveel, vind ik. Schelden en beschimpen is waar voor mij zelfspot eindigt en omslaat in woede en verdriet. Het is zo gevoelloos. Mensen weten op zo’n moment niet wat ze aanrichten. Alles waar je als mens trots op bent en gedurende lange tijd zo keihard voor hebt gevochten, wordt dan met één opmerking aangetast en de grond ingetrapt. De trots van Blokken Jan krijgen ze echter nooit omver.

De bovenstaande alinea in ogenschouw genomen, begrijpt u misschien mijn grenzeloze verbazing over de met frustratie doordrenkte tegenspraak naar aanleiding van mijn stukje over Marcel Pol. Niet dat ik niet bestand ben tegen tegenwicht. Zeker wel, maar binnen de context van hoe het geplaatst was, kon ik er gewoon niet bij. Het gebrek aan zelfspot van met name de door HODO-anonymous (een beetje laf dat hij zijn naam niet prijsgeeft) geschreven ingezonden stuk was zo schrijnend, dat ik bijna van de stoel viel toen ik het las. Voor mij bestaat het gewoon niet als iemand gerelateerd aan voetbal niet over zelfspot en relativerend vermogen beschikt. Zelfspot en relativering behelst voor mij ook de kijk op de club die je aanhangt. Dat een niet al te serieuze ondertoon niet herkend wordt door de HODO-anonymous kenmerkt zijn inzicht en levenservaring. Of beter gezegd, het ongezonde gebrek daaraan. Geen letter van mijn stukjes is ooit serieus bedoeld, maar deze persoon uit Hollandscheveld bleek niet in staat dat te doorzien en verhapstukken. En al zou het (deels) serieus zijn, waar heeft Blokken Jan het eigenlijk over? Over een handicap? Nee. Over een voetbalclub en de voetbalkwaliteiten van spelers? Ja. Dat is nogal een wezenlijk verschil. Wanneer er vervolgens over een niet serieus, met een flinke scheut humor overgoten, geschreven voetbalgerelateerd onderwerp (lichte) verontwaardiging ontstaat word ik daar toch een beetje stil van. Als je op voetbalgebied zo vaak bespottelijk gemaakt bent en veelvuldig hebt moeten incasseren met iets wat jou in het diepst van je wezen aangaat, kan je er simpelweg niet bij als anderen bij het minst of geringste zich wel naar de strot gegrepen voelen, terwijl het in feite nergens over gaat. Dat zijn enorme tegenstellingen in wat voetbal met een mens doet. Bijzaak versus hoofdzaak, maar ook weer niet. Dat begrijp je misschien alleen wanneer je iets hebt meegemaakt en daardoor licht getekend bent. Je plaatst kritiek dan makkelijker in het perspectief. De mening over voetbal en de hoedanigheid waarop dat uiteengezet wordt is dan niet zo belangrijk meer, dus je hecht ook geen waarde meer aan waarheidsvinding. Dat doe je als schrijver sowieso niet, want zonder makkelijk scoren krijg je nooit iets leuks op papier. Zie Nico Dijkshoorn, de machthebber in kapot maken. Ook al zoiets wat de HODO-anonymous totaal niet begreep. Blokken Jan is de allereerste die iets over voetbal bespottelijk mag maken, Blokken wordt zelf immers ook altijd als eerste bespottelijk gemaakt. Beste HODO-anonymous, het is makkelijk scoren om de stukjes van Blokken Jan als makkelijk scoren te beoordelen. Verdiep je eerst eens in iemands achtergrond voordat je dat doet, HODO-anonymous. Bij mij hebben ze nooit anders gedaan dan makkelijk scoren. Geen probleem, maar daarom besef ik als geen ander dat ik dat ook mag. In die zin wil ik ook lekker in de voetbalmassa op kunnen gaan, een beetje humor moet toch kunnen. Dat maakt mens. Natuurlijk moet ik ook kunnen relativeren, dat besef ik terdege. Eigenlijk kon ik het ingezonden stuk van de HODO-anonymous juist erg waarderen, want het zorgt voor reuring en dat is wat een pagina als Voetbal Hoogeveen zo bijzonder leuk maakt. Een meesterzet van founder Matthijs Beumer om deze pagina tot stand te brengen. Een stukje marketing vernuft, wat ze bij Team Adis als geen ander beheersen. Bovendien was het een oprecht stuk van de HODO-anonymous, die hart heeft voor zijn club en dat is altijd goed. Al was de ondertoon me net iets te serieus. Ik snap nu ook wel dat hij of zij anoniem wenste te blijven, want diegene wist van tevoren dat je een flinke oorwassing van Blokken Jan kon verwachten.

De HODO-anonymous greep zijn reactie ook aan om voorzichtige speldenprikjes uit te delen aan HZVV. Kennelijk zat er oud zeer. Als je trapt, doe het dan goed, is het gedegen advies van Blokken. De meest kromme opmerking vond ik zijn zinspeling over de wijze waarop je aangekeken wordt als je je op zaterdag op het HZVV-terrein begeeft. Je zou raar aangekeken worden, als buitenstaander zijnde. Op een manier van: “Wat doe je hier?” Dat schoot mij in het verkeerde keelgat. Het klopt gewoon niet, hoe hij dat schetste. En het trieste is dat het ook niet als grap was bedoeld. Het enige wat ik er uit kan halen is dat het een opgeworpen beeld is, omdat mensen vanuit de dorpen dat jegens HZVV graag zogenaamd willen ervaren, zonder dat er ook maar enige kern van waarheid in zit. Dan kunnen ze lekker iets negatiefs verspreiden over de succesvolle club waar ze stiekem zo jaloers op zijn. Robin Booij, mijn oud-teamgenoot bij HZVV 7 verwoordde het ooit zeer treffend: “HZVV is voor clubs uit de omliggende dorpen als een rode lap voor een stier. Het is een van vroeger uit diepgeworteld minderwaardigheidscomplex, waar ze mee te kampen hebben.”, aldus Booij. Met meer dan 20 jaar seniorenervaring achter zijn naam bij HZVV kan Booij dat weten. Ik voelde me schuldig naar HZVV toe, toen ik de opmerking over het ‘vreemd aangekeken worden’ las. Het was immers naar aanleiding van mijn grof gebeitelde stukje. Het laatste wat ik wil is HZVV in diskrediet brengen. Als ik aan HZVV denk, komt er bij mij alleen maar liefde aan de oppervlakte. Als grote buitenstaander ben ik met open armen ontvangen bij HZVV. Iedereen roemt altijd het volksclubgehalte bij vv Hoogeveen, waar mensen uit alle lagen van de bevolking welkom zijn. Dat zal ongetwijfeld zo zijn, maar bij HZVV is dat niet anders, is mijn objectieve en onafhankelijke ervaring. Wat voel ik me mens bij deze warme club. Ik zit me te bedenken hoe vaak ik in 4 seizoenen tijd een negatieve aanvaring heb gehad met mensen van binnen de club. 0 keer, welgeteld. Het ‘eilandhoppen’ vind ik misschien wel het mooiste wat er is bij HZVV. Met iedereen die ik ken een gezellig, oppervlakkig praatje maken. Dan ben ik in mijn element. Wat ik met ‘eilandhoppen’ bedoel? HZVV is een enorm grote club, niet iedereen kent iedereen. Dat kan en hoeft ook niet. Je hebt groepjes, maar als het puntje bij paaltje komt is het één grote familie. Kijk bijvoorbeeld naar Protos en de familiedagen, waar iedereen welkom is. Je hebt geen besloten inteelt aangelegenheden bij HZVV. Er zijn natuurlijk uitzonderingen voor wat betreft dat niet iedereen iedereen kent. De Manusiwa’tjes en Tigelaar’tjes zijn misschien wel de meest duidelijke voorbeelden hiervan, voor zover ik weet. Die overzien de gehele club. Mensen mensen die binnen de club bijna iedereen binnen al haar geledingen kennen, niet in de laatste plaats vanwege het vele vrijwilligerswerk wat op hun schouders rust. Het zijn mensen met hart voor de club, cultuurbewakers, mensen die zich verbonden voelen met de club vanwege het familiaire karakter, waar ze zelf debet aan zijn. Daar zijn er onwaarschijnlijk veel van binnen HZVV, teveel om op te noemen. En wat kan deze grote familie een sfeer teweeg brengen op die ‘sfeerloze oase’. Mijn eerste associatie met het familiaire karakter van HZVV was in augustus 2014, toen ik mij telefonisch de weg naar sportcomplex Bentinckspark gewezen werd door gezelligheidsmens Evert Schra. Hij deed zo ontzettend veel moeite om het me goed uit te leggen, dat het haast een beetje aandoenlijk was. Sindsdien heb ik heel veel mensen mogen leren kennen bij HZVV. En nog steeds ontmoet ik er nieuwe mensen. Allemaal hebben ze een eigen, bijzonder verhaal over hoe ze bij HZVV terecht zijn gekomen. En keer op keer luister ik er graag met belangstelling naar. Een dorpsclub heeft zo zijn charmes, maar een grote club net zo goed. Het is de diepere betekenis van de breed uitgedragen kreet die de club HZVV voor mij zo bijzonder maakt: ‘HZVV, meer dan voetbal alleen.’

Schaarse sportieve hoogtepunten bij HZVV waren voor mij dit seizoen vooral de keeperstrainingen met Patrick Wolbers en als ik naar de voorgaande jaren kijk de trainingen met HZVV 1, gemiddeld zo’n één keer per halfjaar. Dat is best een hoge trainingsfrequentie op niveau voor een zeer beperkte keeper als ik. Zie het als Alex Zomer die 2x per jaar met Ajax mee mag trainen. Heerlijk om zo af en toe in de keuken te mogen kijken van het professionele apparaat wat HZVV 1 heet en volop te genieten van de uiteenlopende gedragingen van de sociale baasjes die er zoal rondlopen. Cultvoetballers Frank “Frederik” Strijker en Jos “Krentebolle” Fidom zijn natuurlijk veruit de bekendste in deze regio. Beide heren kunnen vervelende ‘mannegies’ zijn, maar er valt tenminste wel mee te lachen. De één voert graag een verstop- en zangact op om verwarring te zaaien en de ander steekt graag een vinger in de kont als hij met anderen in de kleedkamer onder de douche staat, waar hij vast en zeker al vele slachtoffers onaangenaam mee heeft verrast. Fidom deed mij laatst overigens een opvallende toezegging, vlak nadat hij tegen Berkum een strafschop miste. Fidom wil op korte termijn met mij een nader te bepalen drugssoort experimenteren. In ieder geval geen alcoholhoudende drugs, waar half HZVV verslaafd aan is. Het beloofd een spannend avontuur te worden, met Fidom een avondje lekker aan de coke of hero. Dat gaat sowieso uit de hand lopen, dat kan niet anders. Blokken verheugt zich er nu al op. De mooiste uitspraak van Jos Fidom was ten overstaan van Patrick Wolbers en de keepers, toen hij in een sukkeldrafje zijn rondje maakte. “Hey knappe keepers”, riep Fidom. Na een korte stilte riep Fidom vervolgens richting keeperstrainer Patrick “Wollie” Wolbers: “Hey lelijke keeperstrainer.” Wolbers zou Wolbers niet zijn als hij daar niet op had gereageerd. “Als ik Gert was had ik je zaterdag voor rust al gewisseld.”, aldus Wolbers op ludieke toon. Frank Strijker, die bij HZVV bezig is aan zijn afscheidstournee, is de enige voetballer uit deze regio die mij ooit kippenvel bezorgde. Met zijn twee goals waarmee hij twee jaar geleden hoogst persoonlijk Hoogeveen velde in de grote bekerclash, bracht hij 2500 man in vervoering. Over zowel Jos Fidom als Frank Strijker zou je met gemak een ‘Onder de loep’ kunnen volschrijven. Zelfs wel een heel boek, denk ik, maar zij behoren voor mij niet tot de meest bijzondere jongens die HZVV rijk is. Wat dat betreft staat Reza Hosseini voor mij met stip op één. Als ik wil losbranden over Hosseini, vraag ik me zomaar ineens iets af: waarom alleen Hosseini? HZVV heeft immers nog een ander prachtig vlaggenschip, die van het vrouwenteam. Ik krijg opeens de neiging om een bekende vrouwelijke HZVV-speelster naast Hosseini te zetten in deze ‘Onder de loep’, niet in de laatste plaats omdat Hosseini nog vrijgezel is. Tenminste, dat vermoed ik, ook al is dat nergens op gebaseerd. Zo niet, dan moet daar maar snel verandering in komen. Waarom ook geen koppel-‘Onder de loep’, schiet nogmaals door me heen. Ik ben immers zo obsessief voorstander van het idealistische gelijkheidsbeginsel, dat mannen niet belangrijker zijn dan vrouwen. En nagenoeg iedere club heeft tegenwoordig twee eerste teams. Ik doe het gewoon. Het wordt Cheyene Maulany, de aanvoerder van HZVV vrouwen. Reza Hosseini en Cheyene Maulany. Een perfect setje, als ik ze zo naast elkaar zet. Sterker nog, een gedroomd setje. Als het ooit zover komt, wil ik gerust als ceremoniemeester optreden. Voor een bruiloft bedoel ik dan uiteraard. Ach, ik loop wellicht iets te snel op de zaken vooruit. Laat ik deze beide HZVV-tortelduifjes in spe eerst eens voorzichtig naar elkaar toepraten. Daar ben ik per slot van rekening schrijver voor.

Laat ik beginnen met Cheyene Maulany, de vrouw van meer dan 150 wedstrijden in HZVV VR 1. Net als Frank Strijker zwaait ze af na dit seizoen. Wat zullen deze twee boegbeelden allebei gemist gaan worden. Maulany is de verpersoonlijking van het Jillz-team bij HZVV, als ik de dames op die manier ludiek mag omschrijven. Twee jaar geleden stond ik min of meer per toeval langs de lijn bij HZVV VR tegen Genemuiden VR, een wedstrijd in de nacompetitie. HZVV moest destijds via de nacompetitie zien te ontsnappen aan degradatie. Op het middenveld van HZVV viel me in die wedstrijd met name één speelster op. Een statige vrouwelijke persoonlijkheid, met een weelderige bos krullen. Ze shinede als een stralend zonnetje tussen de linies. Op dat moment had ik geen enkel benul wie het was, maar ik zag dat ze de aanvoerdersband om had en zich flink deed gelden. Tegen Genemuiden merkte ik op dat ze in opbouwsituaties van achteruit constant aanspeelbaar was en niet te betrappen viel op balverlies. Tel daarbij haar goede voortzettingen in voorwaartse richting op en je hebt het over een type creatieve spelverdeler. Als ze aan de bal is verheft ze met sierlijke, elegante bewegingen, met handen en voeten, de voetbalsport tot kunst. Mooi om te zien hoe zij ervoor ging, zoals iedereen van haar team in die wedstrijd het uiterste van zichzelf vergde. Daarbij is Maulany ook nog eens niet te beroerd om hard de duels in te klappen, wat je op het eerste oog misschien niet van haar zou verwachten. De vrouwen van HZVV redden het uiteindelijk niet in die wedstrijd tegen Genemuiden. In het jaar dat volgt kom ik haar af en toe in de wandelgangen tegen. Een groet geeft ze altijd, zoals ze iedereen groet als de situatie daarnaar is. Geen greintje arrogantie te bespeuren. Als ik dit seizoen op een druilerige dinsdagavond met HZVV 2 mag meetrainen, komt in de kleedkamer ineens het vrouwenteam ter sprake. Nick Willems vraagt opeens in de groep of er ‘iets tussen zit’ bij het vrouwenteam. Hij doelde daarmee uiteraard op de voetbalkwaliteiten van de dames, niet op het uiterlijk. Willem-Jan van Dijken, die alom bekend staat als de grootmeester in avances, hapte gretig toe. “Cheyene Maulany!”, riep Van Dijken. Eindelijk had ik dan na lange tijd een naam bij haar gezicht, want ik ken haar niet persoonlijk. Dat komt mooi van pas in deze uitgebreide en afsluitende ‘Onder de loep’. De dames van HZVV zijn dit seizoen overigens volop in de race voor promotie naar de eerste klasse. Afgelopen weekend sprak ik eventjes met Carmen Manusiwa, eveneens speelster van HZVV VR en ook nog eens de vriendin van doelman Hidde Streutker. Manusiwa vertelde me dat ze op dit moment derde staan, wat recht geeft op een ticket voor nacompetitie. Drie punten los, zijn ze. Dat moet dus goed komen, waardoor we over een aantal weken massaal, als één HZVV-familie, de dames kunnen gaan aanmoedigen. Er vanuit gaande dat het vlaggenschip van de heren zich dan al rechtstreeks in veiligheid hebben gebracht, wat nog een helse opgave wordt.

Bij de heren probeer ik al een aantal jaren Reza “De Rees” Hosseini te doorgronden. Volgens mij lukt niemand dat. Hosseini maakte een paar jaar terug indruk op mij met zijn interview in DvhN. ‘Als ik faal, is alles voor niets geweest’, kopte de krant destijds. Doelend op de kans die zijn ouders hem hadden gegeven op een betere toekomst, door met alle risico’s van dien naar Nederland te verkassen. Dat brengt al een bijzonder verhaal met zich mee. In meerdere opzichten is de ambitieuze Hosseini geen typisch ‘Onder de loep’ karakter. Hij is niet wars van uiterlijk vertoon en het is een jongen met de nodige poespas, wat niet verkeerd geïnterpreteerd moet worden. Blokken houdt daarvan. En ook dat brengt een bijzonder verhaal met zich mee. Als ik een blik werp op het Instagram-account van Reza Hosseini, die ik sinds een paar dagen volg, valt mij op dat het één en al uiterlijk vertoon is. Fashion – het neusje van de zalm -, onbetaalbare auto’s en cruises in exotische oorden voeren de boventoon in zijn posts. Alles keurig in stijl. Het stardom zou Hosseini op het lijf geschreven zijn. De nuance die ik moet aanbrengen is dat er vermoedelijk een doordachte visie schuilt achter het uiterlijk vertoon wat hij graag uitdraagt. Pracht en praal is bij hem niet zomaar pracht en praal. Het is gebaseerd op het intellect wat ten grondslag ligt aan ontwikkeling van de moderne tijdsgeest. Wat is er mooier dan alles wat wij als mensen, hetzij wetenschappelijk, technologisch, medisch of fashion-technisch, tot stand kunnen brengen. Hosseini geniet daar als geen ander van, want hij kent ook de andere kant van de medaille met alles wat zijn familie heeft meegemaakt. Dat is geen oppervlakkigheid, maar diepste inhoud. De eerder genoemde ambitie van Hosseini komt ook bij zijn club HZVV tot uiting. Met zijn kwaliteiten heeft hij het daar een paar jaar geleden tot het eerste geschopt. Sinds zijn overstap vanuit de jeugd naar de senioren maakt hij onderdeel uit van de selectie. Zijn kwaliteiten hebben nooit ter discussie gestaan. Reza Hosseini is een uitstekende flankspeler. Compleet ook, want hij beheerst zowel het aanvallende als verdedigende aspect. Een opstomende Hosseini op de flank is een vertrouwd beeld als je op zaterdagmiddag een kijkje neemt bij HZVV. Aanvallen of verdedigen, dat is iets wat wringt bij flankenflitser Hosseini. Zijn gevoel zegt aanvallen, zijn ambitie verdedigen, wat getuigd van een reëel zelfbeeld. In het interview met DvhN deed Hosseini, die ooit in de belangstelling stond van het grote WKE in glorietijd, uit de doeken dat hij het liefst op het middenveld staat. Hij haastte zich er achteraan te zeggen dat hij zich nu concentreert om als linksback het hoogst haalbare na te streven, wetende dat hij daar het beste tot zijn recht komt.

Onlangs nog vroeg ik Hosseini uit pure belangstelling op welke positie hij het liefst speelt, linksback of linksbuiten, om te kijken hoe hij er nu instaat. Je zag hem zichtbaar aarzelen en worstelen met die vraagstelling. Na een korte stilte zei hij enigszins weifelend dat hij toch prefereert om op laatstgenoemde positie te spelen. Reza Hosseini, die door zijn grenzeloze ambitie op voetbalgebied al behoorlijk wat heeft bereikt, droomt ook als voetballer van een glansrol in plaats van een bijrol. In het echte leven, buiten het voetbal, streeft Hosseini het maximale na. Hij zal geen genoegen nemen met een matig betaalde baan als gevolg van een gestagneerde persoonlijke ontwikkeling. Hosseini heeft de mogelijkheden en het intellect en wil dat volledig uitbuiten. En dat mag best zichtbaar zijn voor de buitenwereld in de vorm van pracht en praal. Als voetballer wil hij ook glanzen; als aanvaller die verdedigers voorbij slalommen, de actie naar binnen maken en scoren. Daar droomt hij van, dat merk je aan alles. Reza Hosseini moet echter beseffen dat dit zijn uiteindelijke doel, om als voetballer zover mogelijk te komen, zal dwarsbomen. Als linksback, die eenvoudig in zijn taak blijft voetballen, kan hij het verste komen. Het is hem waarschijnlijk een doorn in het oog, maar de realiteit verloochent zich niet. Over de linksbackpositie gesproken, de laatste keer dat ik met Hosseini mocht trainen probeerde ik een vuurtje op te stoken in het bijzijn van Hosseini, Paul Bangura en Frank Strijker. Ik vroeg aan beide backs wie er nou eigenlijk de beste is, tot groot genoegen van Frank Strijker, die minstens zo sensatiebelust is als ik. Zowel Bangura als Hosseini durfden niet echt te uitten wat ze op dat moment dachten. “Bangu” voorzichtig: “We zijn verschillende type spelers.” Reza Hosseini brabbelde ook wat, maar zei niet wat hij echt dacht. Half werk, heren. “Bangu” is een topvent, maar Reza Hosseini is gewoon de betere flankspeler. Ook Gert “Wonderboy” van Duinen, het tactische meesterbrein van HZVV, is die mening toegedaan. De piepjonge Van Duinen posteert Hosseini stelselmatig op als flankspeler ten faveure van Bangura. Wat de getalenteerde hoofdtrainer af en toe nalaat is om Reza Hosseini tot de orde te roepen. Hosseini is een rebels type, wat zijn teamgenoten ongetwijfeld ook zo ervaren. Hij gaat zijn eigen weg. Wat heb ik dit seizoen een paar keer genoten van zijn eigenzinnigheden met trainingen. Of het nou richting Yoran Popovic, Jos Fidom of Yannick Manusiwa is; Reza Hosseini – volgens mij is het een eerzuchtige jongen – steekt zijn mening niet onder stoelen of banken als zijn teamgenoten speltechnisch volgens hem buiten het gareel lopen of wanneer hijzelf vermanend wordt toegesproken door anderen. Grenzeloos tekeer gaat hij dan, zoals het een ware ‘Onder de loeper’ betaamt. Zonder blad voor de mond spreekt hij ze aan, op een manier waarbij anderen zich soms moeilijk een houding weten te vinden in de vorm van een tegenreactie. Heerlijk. Reza Hosseini geniet ook van het spelletje. De levensgenieter komt in hem naar boven op het veld. Hij leeft op als hij onverwachte dingen onder ogen komt. Zo pakte Blokken Jan dit seizoen bij een partijtje zowaar een paar ballen. Hosseini had dit niet verwacht en prees Blokken. “Van Blokken Jan, naar muur Jan.”, riep hij lachend en genietend. Uiteraard bagatelliseerde ik dat vervolgens door te stellen dat er teveel ballen gevist moesten worden. Zeg maar het “Tisjantjekramervan6-0achternaar4-0voor” verhaal.

Over de niet te doorgronden kant van Reza Hosseini raak ik maar niet uitgesproken. In de HZVV-kantine zie je Reza Hosseini niet. Tenminste, ik heb hem daar zelden gesignaleerd. Dit doet niets af aan de clubman Hosseini, wat mij betreft. Hij speelt al bijna zeven seizoen in het eerste, dan heb je gevoel bij jouw club. In de HZVV-kantine wordt veel alcohol gedronken. Reza Hosseini vermijdt dat, hij weert de verleiding door weg te blijven. Hij heeft nog nooit alcohol gedronken. Ik denk dat ook hier een visie achter schuilgaat. Overmaat aan alcohol remt de groei van een jonge gozer en rondhangen in de kantine is kostbare tijdsverspilling, die besteed kan worden aan het vormgeven van zijn grote ambities. Tijd kost geld, is zijn credo. Logische keuzes, in het licht van hoe Hosseini denkt. Hosseini denkt immers in het groot. Zijn geheelonthoudende bestaan heeft hem in ieder geval een goed geheugen opgeleverd. In mijn stukje over Andy Kreeft refereerde ik aan de uitspraak van Hosseini over Kreeft ten opzichte van Alex Zomer. Hosseini confronteerde mij met het feit dat ik hem niet goed had geciteerd. Het was niet “meer beest”, maar “meer beton”. En ja, verdraaid, daarmee versloeg Reza Hosseini mij op geheugentechnisch vlak. Normaal gesproken zou hij daarin verloren hebben van Blokken, ware het niet dat Blokken zijn ooit gekoesterde geheugen al een paar jaar stelselmatig kwijt is. In tegenstelling tot vele Nederlanders heeft Reza Hosseini op jonge leeftijd zichzelf niet in waarde omlaag gehaald door overmatig drankgebruik. Deze talentvolle jongen gaat er op alle fronten wel komen, is mijn verwachting. Laten we hem daarin niet teveel druk opleggen, dat doet hijzelf wel.

U voelt hem als lezer zijnde misschien al aankomen. Wat zou het mooi zijn als Reza Hosseini geflankeerd wordt door een statige, vrouwelijke persoonlijkheid, die zijn ambities extra kracht bijzet. Een steun en toeverlaat. Cheyene Maulany is een vrouw die wat mij betreft perfect bij Reza Hosseini zou passen. Cheyene en Reza, het prachtplaatje. En dat vinden ze zelf ook, al ‘likend’ weten deze twee lovebirds elkaar op social media aan de lopende band te vinden. Cheyene en Reza zijn twee mooie, jonge mensen die meer met elkaar gemeen hebben dan alleen HZVV. Stiekem voelen ze iets voor elkaar, dat merk je gewoon. De aantrekkingskracht moet alleen in het echt nog tot uiting komen, maar dat is slechts een kwestie van tijd. Deze week zag ik een filmpje op de Facebook-pagina van Reza Hosseini, waarin hij zijn stijlvolle dansmoves op de kaart zet. Alles in stijl bij Reza. Prima dansmoves ook, die ik hem graag met Cheyene in de kantine van HZVV zou zien doen. Met of zonder drankje. De stijl van Reza, aangevuld met het sierlijke en elegante van Cheyene, wat ze op het veld immers laat zien. Ze zouden zo met zijn tweeën het danstheater in kunnen. Wat zou het mooi zijn als ze over een tijdje samen hand in hand over het sportcomplex Bentinckspark wandelen. Eén en al liefde, wat tot uiting komt bij hun tweede liefde HZVV. Hierbij doe ik daarom een nadrukkelijke oproep aan heel beminnend HZVV om Cheyene en Reza nader tot elkaar te brengen, als ze daar zelf niet voor zorgen. Een date moet toch op zijn minst tot de mogelijkheden behoren, vinden jullie ook niet?

Als Cheyene en Reza in een verre toekomst ooit trouwen doen ze dat ongetwijfeld bij HZVV, op de middenstip. Iedereen is dan net als altijd welkom bij HZVV, om dit ritueel te aanschouwen. Wat een grandioos feest zal dat worden!!!

‘HZVV, meer van voetbal alleen’

Blokken Jan geeft aan dat dit zijn laatste column is in deze rubriek. Voetbal Hoogeveen hoopt echter dat Blokken Jan zijn schrijfblokken nog niet aan de wilgen hangt.

Moet Blokken Jan doorgaan met zijn rubriek 'onder de loep'?

View Results

Laden ... Laden ...